Հայրենիքը սկսվում է հենց քո տնից

Հեղինե Հովհաննիսյան

Մեր հյուրն է ազատամարտիկ  Հեղինե  Հովհաննիսյանը: 65 -ամյա ազատամարտիկ Ջեմմային  Փ.Վեդիում  բոլորն են ճանաչում, միշտ զինվորական համազգեստով է միշտ բարի, հաղթական, մարդասեր: Նա հայրենիքի անցած  հաղթական ճանապարհի  մարմնացումն է, հերոսական  ոգու կրողը: Դեռ պատմությունից սկսած հայ կինը, հայ մայրը (սկսած Սոսե մայրիկից) հայրենիքի օրհասական պահին՝ զենք է վերցրել  ու կռվել: Ահա մի այդպիսի հերոս կին էլ ապրում է մեր գյուղում, մեր կողքին :

-Պատմեք մի փոքր Ձեր մասին:

-Ծնվել եմ Փ. Վեդի գյուղում 1947թ. մարտի 10-ին: Ավարտել եմ  գյուղի միջն.դպրոցը, ամուսնացել եմ, երեխաներ ունեմ: Աշխատել եմ գյուղի Մշակույթի տանը, դրանից հետո Երևանում «Էլեկտրոապարատներում», հետո Նաիրի գիտաարտադրական միավորումում: Արցախյան շարժումը սկսվելուն պես, առաջին օրերից մասնակից եմ եղել ազգային ազատագրական պայքարին:

-Ո՞րքան ժամանակ եք գտնվել պատերազմական գործողությունների թեժ գծում:

1988թ.-ից շարժման մեջ եմ եղել: 90-ից  Հայաստանի սահմանների պաշտպանությանն եմ մասնակցել, հետո Երասխավանի պաշտպանության մարտերին,1992-ից՝ Արցախի: 1992 թ-ից մինչև 2003թ-ը եղել եմ ծառայության մեջ: 2003թ.սեպտեմբերին նոր զորացրվել եմ: 11 տարի կռվել և պաշտպանել եմ հայրենիքս: Կյանքիս լավագույն տարիները նվիրել եմ հայրենի սահմանների պաշտպանությանն ու Արցախի ազատագրման գործին: Սկզբնական շրջանում կռվել եմ «Արծիվ 5», հետո «Արծիվ 30», ավելի ուշ մահապարտների ջոկատները միավորվեցին և ընդհանուր հրամանատար նշանակվեց Մանվել Գրիգորյանը: Ծառայել եմ 54122 զորամասում, հետո տեղափոխվեցի  Արցախի զինված ուժեր, ստացել եմ կապիտանի կոչում: Պարգևատրվել եմ  Արցախի հանրապետության 4 կառավարական պարգևներով՝ «Մարտական ծառայություն», «Արիություն», «Մայրություն և երախտագիտություն», «Արցախի քաջորդիների 92-94 թ.պատերազմի մասնակիցների»: 1992թ.հունվարի 28-ին ստեղծվեց ՀՀ զինված ուժերի առաջին զորամիավորումը: 93թ.մարտի 26-ին կազմավորվեց առաջին մոտոհրաձգային գումարտակը, դա մեր գումարտակն էր: Գունդն առաջին մարտական մկրտությունը ստացել է 92թ.մայիսին և մենք սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի հետ երդման արարողությունը կատարել ենք Արարատի մարզի սուրբ Նշան  եկեղեցում և որպես ավանդույթ, ամեն տարի, մայիսի 18-ին  գնում ենք այնտեղ, որպես երդման սուրբ վայր:

-Ի՞նչ է Ձեզ համար հայրենիքը;

-Այն աննկարագրելի մեծություն է: Հայրենիքը սկսվում է հենց քո տնից, հայրենիքը սուրբ է, մեր հացն է, մայրական գիրկը, մեր մանուկների օրօրոցը: Հայրական տան ծուխն է, մեր լեզուն է, նա է միացնում անցյալը, ներկան ու ապագան, մեռածն ու ապրողը, նա է հավերժացնում ազգը, շտեմարանում  ազգի հոգևոր ու մշակույթային գանձերը, այն մեր արյան մեջ է:

-Ի՞նչ կասեք այն մասին ,որ որոշ երիտասարդներ խուսափում են զինվորական ծառայությունից:

-Ես դա չեմ ընդունում, օրինակ ես արդեն 65 տարեկան եմ, բայց  էլի մի 30 տարի կծառայեի Ազգային բանակում և կհպարտանայի, որ զինվոր եմ, դա իսկապես պատիվ ու հպարտություն է:

-Դուք այժմ էլ միշտ զինվորական համազգեստով եք, ի՞նչով է պայմանավորված դա:

-Գիտեք ինչ, ոչ թե շատ եմ սիրում, այլ……….. երբ ես առաջին անգամ զինվորական համազգեստ հագա ու գնացի մարտական ճանապարհով՝ շատ դժվարություններ տեսա, կորցրեցի մարտական ընկերներ ու երդվեցի, որ զենքը վայր չեմ դնի մինչև չազատագրվի մեր երկրի  սահմանները, մեր պետության  անվտանգությունը երաշխավորվի: Մենք արյան գնով ազատագրեցինք մեր տարածքները, բայց  կրկնակի դժվար է պահպանել այն, օրինակ միայն երեխա ունենալը բավական չէ, պետք է հոգ տանես նրա մասին ՝պահես, մեծացնես, կրթես, դաստիարակես: Իսկ այդ պատասխանատու գործը մենք հանձնում ենք ձեզ՝ ապագայի կերտողներ :

-Ո՞րն է Ձեր կյանքի ամենաերջանիկ օրը:

-Ամենալավ օրերը ինձ համար եղել են այն օրերը, երբ հաղթանակներ ենք ունեցել: Սկսած Երասխավանից, երբ ադրբեջանցիներին դուրս շպրտեցինք մեր տարածքներից: 94թ-ին Արցախում թեժ մարտեր էին, հատկապես Մարտակերտի շրջանում, արյունահեղ կռիվներ էին, շատ զոհեր ունեցանք, բայց ազատագրեցինք Թալիշի բարձունքները, Մադաղիսը, Տոնաշենը և այլն:

-Որպես հերոս,պատերազմի մասնակից ի՞նչ կմաղթեք մեր երիտասարդ սերնդին:

-Նախ, որ երբեք պատերազմ չտեսնեք, լինեք հայրենասեր, բանիմաց, հիշեք Զորավար Անդրանիկի խոսքերը. «Ամեն գիշեր գլուխդ բարձին դնելուց առաջ մի պահ մտածիր հայրենիքիդ մասին»: Ես վստահ եմ յուրաքանչյուր հայ երեխա օրօրոցից, մայրական կաթի հետ է ստանում հայրենասիրությունը: ՈՒժն է ծնում իրավունք, ուժեղինն է աշխարհը, հայրենիքը, ազատությունը, ամեն ինչ…………..

Հարցազրույցը վարեցին «Սիս»ակումբի  լրագրողական խմբի սաները:

Ջեմմա

Ջեմմա

Ջեմմա

Ջեմմա

Արվեստագետները մի հարկի տակ

Արմինե և Հարութ

Արդեն 22 տարի է նույն հարկի տակ են ապրում Հարութ և Արմինե Առաքելյանները: ՈՒնեն շատ լավ ընտանիք, լի ջերմությամբ ու սիրով: ՈՒնեն 3 երեխա, ու թեպետև ինչպես բոլոր արվեստագետները, հեշտ չեն հաց վաստակում ՝ունենալով բազմաթիվ սոցիալական խնդիրներ ու հոգսեր, բայց  և այնպես իրենց բարի, մարդասեր, հյուրասեր մարդկային դեմքն ու տիպը չեն փոխել, իրենց արժեքն ու արժանիքը պահել վեհությամբ ու սրբությամբ: ՈՒստի լրագրողական խմբի սաներս  ուզում ենք ներկայացնել հարցազրույց այս  ընտանիքի հետ: Հարցերին պատասխանում է՝ Արմինե Սարգսյանը:

-Պատմեք մի փոքր Ձեր մասին։

-Արդեն  22  տարի է ապրում եմ  Փ.Վեդիում, ավելի ճիշտ 22 ու էլի մի քանի ամիս, իսկ մինչ այդ …. Մինչ այդ ծնվել եմ Արտաշատ քաղաքում: Ծնողներս նույնպես ծնվել են Արտաշատում, պապերս էլ, պապերիս պապերն էլ, ինքս էլ ինձ նման բնիկ արտաշատցու չեմ ճանաչում: Սովորել եմ Արտաշատի թիվ 3 դպրոցում, հետո ավարտել  Փ.Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարանը, հիմա տնային տնտեսուհի եմ:

-Ի՞նչ է Ձեզ համար նկարչությունը։

-Ասեմ ինչ է նկարչությունը ինձ համար հիմա, որովհետև, երբ 16 տարեկան էի այն բոլորովին ուրիշ բան էր ինձ համար: Հիմա նկարչությունը ինձ համար ամենից առաջ ճաշակ է: Ճաշակ ասածը միայն հագնվելուն չէ, որ վերաբերվում է: Եթե իսկապես ճաշակ ունես, ուրեմն ճաշակ ունես ամեն ինչի մեջ: Դու լսում ես ճաշակով երաժշտություն, նայում ես ճաշակով ֆիլմեր, կարդում ես ճաշակով գրականություն: ԵՎ, ընդհանրապես, ճաշակը իմ կարծիքով պետք է ի ծնե ունենալ: Անգամ տաղանդը կարող է բացահայտվել շատ աշխատելու դեպքում: Իսկ ճաշակ կամ ունես, կամ չունես, ու ոչ մի գումար չի օգնի քեզ ավելի ճաշակով  դառնալու (քիչ թե շատ տանելի՝գուցե):

-Ի՞նչ է կյանքը արվեստագետի աչքերով:

-Արվեստագետի աչքերը երբեմն խանգարում են, երբ քո տեղում չես:Շատ բան ես տեսնում, շատ բան հասկանում (գուցե այնքան,որքան պետք էլ չէ), ու դրանից ամենից առաջ քեզ համար է դժվար դառնում:

-Նույն հարկի տակ ի՞նչպես են միմյանց հասկանում արվեստագետ ամուսինները:

-Հիանալի: Չեմ կարող ասել, թե բոլոր արվեստագետների ընտանիքներում այդպես է, բայց երբ գնահատում են միմյանց թե որպես արվեստագետ, թե որպես մարդ, ուրեմն, անպայման կհասկանան միմյանց: Մենք լրացնում ենք միմյանց: Նա հիանալի ձեռք ունի իսկ ես կարող եմ տեսնել այն, ինչ ինքը չի նկատել: Նա միշտ ընդունում է իմ դիտողությունները, իսկ ես բարձր եմ գնահատում իրեն ու իր արվեստը:

-Ի՞նչպես եք ծանոթացել միմյանց հետ:

-Մենք համակուրսեցիներ ենք եղել, իսկ հետաքրքիրը սկսվեց հենց առաջին վայրկյանից; Երբ ես ՝8-րդ դասարանը նոր ավարտած մի աղջնակ սարսափեցի, երբ առաջին անգամ սեպտեմբերի 1-ին Հարութը մտավ մեր կուրս: Նա զինվորական ծառայությունից նոր էր վերադարձել  ու երկար, հաստ ու մեծ  բեղեր ուներ: Ես վախեցա ու մտածեցի՝ այդ «ձյաձյան» էլ է մեզ հետ սովորելու:

-Լի՞նում են պահեր,երբ հիասթափվում եք:

-Լինում են ու շատ, իսկ հեշտ է հաղթահարել, երբ ամեն ինչին նայում ես մի քիչ հումորով: Ընդհանրապես մարդու մեջ շատ եմ գնահատում հումորի զգացումը: Իսկ, երբ դա էլ չի օգնում, ուղղակի մտածում եմ, որ միևնույն է ամեն մարդ ինչ անում է, ամենից առաջ անում է ինքն իրեն, թե լավ և թե վատ: Եվ ուրիշի վատ արարքների համար ես չէ, որ պիտի պատասխան տամ, ինչքան էլ որ հետևանքների կրողը լինեմ: Ամենամեծ ու ամենաթանկ բանը՝ խաղաղությունն է, սկսած երկրի խաղաղությունից վերջացրած հոգու, մտքի, սրտի խաղաղությամբ: Եվ եթե քո մեջ ունես այդ խաղաղությունը, ուրեմն հիասթափությունները սարսափելի չեն: Եվ  հետո, ես ով եմ որ մարդուց ավելին պահանջեմ: Միևնույն է նա տալիս է այնքան, որքան կարող է և իմ պահանջելուց չի փոխվի նրա ունեցածի չափը: ՈՒղղակի պետք է ապրել այնպես, ինչպես մեզ Աստված է պատգամել՝ այն ամենը ինչ կուզենք, որ մեզ համար անեն, ինքներս անենք ուրիշների համար: Առավել ճշմարիտ խոսքեր ոչ մի տեղ չեմ լսել ու կարդացել :

-Կատարյալ մարդու Ձեր կերպարը:

-Կատարյալ մարդու կերպար չունեմ, կատարյալ միայն Աստված է: Պարզապես ունեմ ինձ շատ սիրելի մարդիկ: Սիրում եմ Վան Գոգին, Նարեկացի, անսահման սիրում եմ Մարկես, Կաֆկա, Կոբո Աբե, Ցվետաևա․․․ անվերջ կարող եմ լսել Շոպեն: Իսկ ամենասիրելի մարդը, որին սիրել եմ բոլոր տարիքներում՝ Լեոնիդ Ենգիբարյանն է: Մի ժամանակ ինքս էլ փորձում էի թարգմանել նրա հիանալի արձակ բանաստեղծությունները: Իմիջիայլոց թարգմանելն ավելի դժվար է, քան գրելը:

-Իսկ ի՞նչ ոճով եք ստեղծագործում:

-Ճիշտն ասած հիմա չեմ ստեղծագործում: Իմ ստեղծագործությունները հիմա իմ երեխաներն են, որոնց ես նվիրում եմ իմ ամբոջ ժամանակը: Իսկ ընդհանրապես շատ եմ սիրում նկարել նատյուրմորտներ, երբեմն շատ եմ կարոտում ներկերի հոտը:

-Ի՞նչ նախասիրությունններ ունեք բացի նկարչությունից:

-Սիրում եմ ծաղիկներ աճեցնել, հատկապես կակտուսներ: Իսկ ամենից շատ սիրում եմ հեռուստատեսային այն հաղորդումները, որոնք պատմում են ճանաչված մարդկանց կյանքի ու ստեղծագործությունների մասին:

-Ժառանգել են արդյո՞ք Ձեր երեխաները հոր և մոր շնորհքը:

-Նրանց երեքի մեջ էլ անպայման ինչ որ բան կա, բայց թե ես թե ամուսինս չենք ուզում, որ նրանք շարունակեն մեր ճանապարհը: Արվեստը, մասնավորապես, նկարչությունը անմնացորդ նվիրում է պահանջում, եթե ուզում ես կայանալ որպես արվեստագետ: Սակայն այնքան, որքան պետք է գեղեցիկը տգեղից տարբերելու (ամեն ինչի մեջ), կարծում եմ այդքանը նրանց մեջ արդեն դրված կա:

-Ի՞նչ կմաղթեք մեր երիտասարդ սերնդին:

-Մեր այսօրվա երիտասարդ սերունդը, որ շատ լավն է ու հետաքրքիր, կմաղթեմ, որ լրիվ ու մինչև վերջ օգտագործեն իրենց հնարավորությունները, ժամանակը, ազատությունը: Երեխաներին մաղթում եմ ամենից առաջ աշխատասիրություն ու էլի աշխատասիրություն: Որովհետև առանց աշխատասիրության ամենափայլուն ընդունակություններն  անգամ ժամանակի ընդացքում կարող են խամրել: Թող որ, նրանցից յուրաքանչյուրը գտնի իր իսկսկան տեղը:

Հարցազրույցը վարեց  լրագրողական խմբի սան `Աստղիկ Առաքելյանը 14տ.

Արև որոնողը

Ի՞նչ կաներ մարդը առանց արևի: Երբևէ չէի մտածել, թե ի՞նչ կլիներ, եթե չլիներ արևը, կամ լիներ, բայց անվերջ որոնելով չգտնեի այն: Բայց հանգամանքները ստիպեցին ինձ մտածել ու փորձել հասկանալ, թե ինչ է նշանակում իմանալ, որ կա արև, զգում ես նրա ներկայությունն ու ջերմությունը, բայց չես գտնում, չես տեսնում..․ Անվերջ որոնում ու որոնում, բայց այդպես էլ չես գտնում…
Երբեմն դպրոցից տուն վերադառնալիս փոխում եմ ճանապարհս ու ուրիշ ճանապարհով գնում: Այնտեղով անցնելիս միշտ տեսնում եմ մի պապիկի, որը կույր է, բայց հաճախակի է փայտը ձեռքին զբոսնում: Նրա անունը Ֆիլիպ է, մտածում եմ. (Ինչ հրաշալի անուն, անունն արդեն խոսում է մարդու մասին, անունը լսելիս արդեն մտածում ես այդ մարդը ինչ ուժեղ, քաջ, արի ու բարի  մարդ կլինի): Ճիշտ է նա հենց այդպիսին էլ կա, բայց ցավ եմ ապրում, մտածելով, թե ինչ հաջողությունների հասած կլիներ, եթե կույր չլիներ…
Հաճախ եմ դասամիջոցներին կանգնում պատուհանի մոտ ու նայում նրան: Հետաքրքիր է, միշտ մտածում եմ` ի՞նչ կանեի, եթե ես լինեի նրա փոխարեն: Չգիտեմ..գուցե չդիմանայի…Բայց կարծում եմ, ավելի հեշտ է ի ծնե լինել կույր, քան ապրել կյանքի կեսն ու նոր կուրանալ: Իմանալ,որ արևն ամեն օր ծագում է, հիշել այն լավ օրերը, երբ տեսնում էիր դա, բայց մտածել, որ անվերջ որոնելով մեկ է չես գտնելու…
Բայց արևը այն բոլորի ընդամենը միայն մի փոքր մասն է,որը անվերջ որոնելով չես գտնի…..

Աստղիկ Առաքելյան 14 տ․

Հրաշք, որ կատարվեց Խոր Վիրապում

Պատկերացրեք մի փոքրիկ գյուղ: Հայկական ավանդական ընտանիք, նույնքան էլ ավանդական միջավայր ու լիքը նպատակներով ինքնամփոփ 11ամյա տղա: Օրերը միօրինակ են, ինչպիսին հիմնականում լինում են բոլոր գյուղերում. Տանից դպրոց, դպրոցից՝ տուն: Պատմությունս սկսելու համար ասեմ, որ այդ տղան ես էի 8 տարի առաջ: Բավական ակտիվ երեխա էի, ամեն ինչ անում էի օրս առավել լեցուն ու հետաքրքիր անցկացնելու համար, սակայն հիմնականում դա ինձ մոտ չէր ստացվում: Նպատակ էի դրել անպայման (էն տելեվիզրի միջի մարդու նման դառնալ,այն ժամանակ ամեն օր դիտում էինք Տիգրան Նաղդալյանի «Օրակարգ» հաղորդաշարը): Ավելի ճիշտ դա պապիս նպատակն էր, որը կամաց կամաց դարձավ նաև իմը: -«Լավ ժուռնալիստ է,ճիշտ բաներ է խոսում», -ամեն անգամ ասում էր պապս՝ նրա հաղորդումը դիտելիս: Այդպես մտադրվեցի՝ ապագայում անպայման ժուռնալիստ դառնալ: Հարազատներս շատ էին ուրախանում, երբ տեսնում էին ինձ՝ թերթը ձեռքիս այս ու այն կողմ վազելիս: Մոտենում էի մարդկանց, ձեռքիս թերթը ոլորում, միկրոֆոնի տեսք տալիս ու հարցնում. «Երկու խոսք ձեր կյանքից» (ամեն անգամ չի լինում զսպել ժպիտս,այս դեպքերը հիշելիս): Բոլորն էին տեսնում իմ մեջ ժուռնալիստ դառնալու պոտենցիալը,բայց թերահավատությամբ էին մոտենում: Պապս կահույքագործ, հայրս կահույքագործ, մի խոսքով, արհեստի մարդիկ, ինչ ժուռնալիստի մասին կարող է խոսք լինել յու բացի այդ «ժուռնալիստներն ինչ փող են աշխատում որ» (հորս խոսքերն են):

Մի օր դպրոցում անսովոր աշխույժություն էր: Բոլորը խոսում էին ինչ որ մանկապատանեկան ծրագրի մասին, որը շուտով մեկնարկելու էր մեր համայնքում։ Պատկերացրեք ինչքան մեծ եղավ ուրախությունս, երբ ծրագրում ընդգրկված ոլորտների ցանկում տեսա ժուռնալիստիկան, բայց որը շուտով փոխվեց հիասթափության, երբ տեսա, որ ծրագրին կարող են մասնակցել 12 տարին լրացած աշակերտները: Վատ տրամադրությամբ տուն գնացի, մայրս միանգամից զգաց, որ բան է պատահել: Իմանալով պատմությունը ՝մայրս առաջարկեց ամեն դեպքում դիմել: Այդպես էլ արեցի: Հաջորդ օրը տուն եկա դիմում –հայտի ձևանմուշով, որտեղ պիտի լիներ ծնողի ստորագրությունը: Կարծում եմ, կռահում եք հորս արձագանքը. «Տղես,եթե դասերիցդ բացի ուրիշ բան ես ուզում անել ,արի մոտս՝ արհեստանոց, համ ինձ կօգնես, համ էլ արհեստս կսովորես: Ժուռնալիստներն ինչ փող են աշխատում որ…»: Ինչ եք կարծում ինչ  պիտի լինի շարունակությունը: Դե իհարկե օգնության է գալիս մայրս: ԵՎ սկսում է շատերի համար  գուցե սովորական պարապմունքները, բայց ինձ համար իսկական հրաշքը. Ոչ ավանդական դասապրոցես, մտքերի անկաշկանդ արտահայտում, ժուռնալիստական հմտությունների ուսուցում, շփում իրական ժուռնալիստների հետ, ստացած գիտելիքների գործնական  կիրառում: Եվ որ տվյալ պահին ինձ ամենից շատ  էր հարկավոր, մեկընդմիշտ հրաժարվեցի կյանքս փչացնող անիմաստ կոմպլեքսներից: Հետագայում հրաշքը կրկնապատկվում է. Ամեն ինչին գալիս են գումարվելու Երևանում և Ծաղկաձորում տեղի ունեցող այոականների համագումարները, ծրագրի մյուս ակումբներ փոխայցելությունները, նոր ընկերներ, ծանոթություններ.. Թե կարող եք համոզեք, որ այս ամենը ինձ համար հրաշք չէր: Այ սա հետաքրքիր կյանք է…

Արդեն հայրս էլ էր համակերպվել իմ ժուռնալիստ դառնալու ցանկության հետ: Մի քիչ էլ և ես արդեն ԵՊՀ-ի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի ուսանող եմ: Վստահորեն ոտք եմ դնում համալսարան հիմնասյունային գիտելիքներով: ՈՒ մինչդեռ կուրսեցի ընկերներս կհասկանային, թե ինչ ասել է, ասենք լրատվական կամ վերլուծական ժանր, ես իմ իմացածով նյութեր եմ գրում տվյալ ժանրերով:

Մի տարի բուհում սովորելուց  հետո դիմեցի  «Արարատ» մարզային հեռուստատեսություն  աշխատելու համար ու պատկերացրեք ՝ընդունեցին:

Հիմա 19 տարեկան եմ, սովորում եմ  Երևանի պետական համալսարանի ժուռնալիստիկայի ֆակուլտետի երկրորդ կուրսում, աշխատում եմ սիրածս մասնագիտությամբ (չնայած աշխատավարձս ընդամենը 25.000 դրամ է, այսինքն հայրս ճիշտ էր, բայց միևնույն է չեմ զղջում ընտրությանս համար) և ամենակարևորը, հայրս հպարտանում է ինձանով…

Ի՞նչ եք կարծում, կունենայի նման ապագա դեռ 8 տարի առաջ առանց «հրաշքի»: Ես խոստովանեմ՝ ինքս չգիտեմ: Փոխարենը հստակ կասեմ մեկ այլ բան՝ ուրախ եմ, որ այդ «հրաշքը» եղել է:

Հ.Գ. -Ես ժողովրդի ասած «ուտող ուրացող» չեմ: Մեծ սիրով երբեմն փորձի փոխանակում եմ անում մինչև հիմա մեր համայնքում գործող ծրագրի մասնակիցների հետ ու հնարավորության դեպքում կանեմ ավելին…

Գրիգոր Հարությունյան    «Սիս» ակումբի շրջանավարտ։

Իմ նախնիները

Իմ մեծ պապ Հովսեփը գաղթել է Արևմտյան Հայաստանի Վանա գավառի Սաթմանիստ գյուղից: 1915թ-ի հայկական ջարդերի ժամանակ նրանք փախել են Իրաք, 7 տարի ապրել անգլիական մանկատանը, հետո միայն վերադարձել Խորհրդային Հայաստան: Անցնելով գաղթի ճանապարհ, տեսնելով կոտորած ու ջարդ, այստեղ էլ նա կորցնում է կնոջը ու մենակ պահում, մեծացնում իր երեք տղաներին: Ասում են, որ նա գլխաշորով կապում էր իր բեղ-մորուքը, կռանում բարկ թոնրի մեջ ու հաց թխում տղաների համար: Իմ պապ Աղվանը` նրա տղան, իր հոր արժանի զավակն էր: Նա լավ որսորդ էր, շատ ազնիվ, բարի, քաջ ու անվախ մարդ: Մենակ դուրս է եկել արջի դեմ կռվի ու չի վախեցել: Հայրս ընդամենը 6 տարեկան էր, երբ Աղվան պապս ավտովթարից զոհվել է: Այդ ժամանակ նրա ընկերները ասել են, որ Փոքր Վեդիի 99%-ը մահացավ: Ահա թե ինչպիսի մարդ է եղել իմ պապ Աղվանը: Իմ մեծ պապ Հովսեփը մահացավ` սրտում Էրգրի կարոտը, Աղվան պապս` աչքը Մասիսի ճակատին, հորս սրտում` մեր պապերի թողած Էրգրի կարոտն ու ցավն է, նույն կարոտն ու ցավը, որ հիմա նաև իմ արյան մեջ է, պիտի զգան ու ապրեն մեր երեխաներն ու թոռները, քանի դեռ չի վերականգնվել արդարությունը…

Աստղիկ Առաքելյան 14 տ.