Մարդ որ քարին խոսեցնել գիտի

Մշակույթի տուն

Հարություն Առաքելյանը Փ. Վեդու քանդակագործ, նկարիչն է: Գյուղի կենտրոնում վեր է  խոյանում նրա քանդակած խաչքարը: Խաչքարի վրա փորագրված է՝ «Մեծ եղեռնին և արցախյան գոյամարտին՝ հավատք, կամք, նվիրում»: Ներքևի մասում գրված է զոհված ազատամարտիկներ՝ Հայկ Մանուկյանի, Լեռնիկ Ստեփանյանի, Ջանիկ Դուրյանի, Ֆրունզ Ղազարյանի անունները: Այն տեղադրվել է 2005թ.մայիսի 9-ին՝ Շուշիի ազատագրման օրը` որպես հիշատակի կոթող բոլոր հայ անմեղ զոհերի:   Մենք՝ լրագրողական խմբի սաներս ճեպազրույց ունեցանք քանդակագործի  հետ:

-Մի փոքր պատմեք Ձեր մասին:

-Ծնվել եմ Փ.Վեդի գյուղում, ավարտել գյուղի միջնակարգ դպրոցը, զուգահեռ Վեդու նկարչական դպրոցը, ավելի ուշ՝ Երևանի Փ.Թերլեմեզյանի անվան նկարչական ուսումնարանը: Երկար տարիներ աշխատել եմ Արարատի նկարչական դպրոցում:

-Այս խաչքարի մտահղացումը Ձերն էր ,թե՞ ունեիք առաջարկ:

-Ավելի շուտ կար առաջարկը, ես էլ այն իրականացրեցի իմ մեջ եղած մտահղացումների օգնությամբ:

-Ի՞նչ է Ձեզ համար քանդակագործությունը:

-Նախ և առաջ ՝հաճույք:

-Ի՞նչ եք քանդակել խաչքարի վրա և ինչ են խորհրդանշում այդ քանդակները:

-Սուր և վահան, որոնք խաչին պահապան են:

-Երկա՞ր ժամանակ պահանջվեց, որպեսզի իրագործեք Ձեր մտահղացումը։

-Մոտ երեք-չորս ամիս:

-Ի՞նչ ապագա ծրագրեր և մտահղացումներ ունեք:

-Ամենակարևոր նպատակս Խոսրովի անտառի ժայռերից մեկի վրա Սասունցի Դավիթի արձանը քանդակելն է, իհարկե այդ աշխատանքը հնարավոր կլինի իրագործել  միայն, եթե հովանավոր գտնվի:

-Ի՞նչ կմաղթեք և խորհուրդ կտաք ապագա սերնդին:

-Ապագա սերնդին կմաղթեմ, որպեսզի կարողանան զանազանել ճիշտը՝ սխալից, գեղեցիկը՝ տգեղից :

 

Հարցազրույցը  վարեցին Մկրտիչ Ստեփանյանը,Անուշ Մանուկյանը: