Արև որոնողը

Ի՞նչ կաներ մարդը առանց արևի: Երբևէ չէի մտածել, թե ի՞նչ կլիներ, եթե չլիներ արևը, կամ լիներ, բայց անվերջ որոնելով չգտնեի այն: Բայց հանգամանքները ստիպեցին ինձ մտածել ու փորձել հասկանալ, թե ինչ է նշանակում իմանալ, որ կա արև, զգում ես նրա ներկայությունն ու ջերմությունը, բայց չես գտնում, չես տեսնում..․ Անվերջ որոնում ու որոնում, բայց այդպես էլ չես գտնում…
Երբեմն դպրոցից տուն վերադառնալիս փոխում եմ ճանապարհս ու ուրիշ ճանապարհով գնում: Այնտեղով անցնելիս միշտ տեսնում եմ մի պապիկի, որը կույր է, բայց հաճախակի է փայտը ձեռքին զբոսնում: Նրա անունը Ֆիլիպ է, մտածում եմ. (Ինչ հրաշալի անուն, անունն արդեն խոսում է մարդու մասին, անունը լսելիս արդեն մտածում ես այդ մարդը ինչ ուժեղ, քաջ, արի ու բարի  մարդ կլինի): Ճիշտ է նա հենց այդպիսին էլ կա, բայց ցավ եմ ապրում, մտածելով, թե ինչ հաջողությունների հասած կլիներ, եթե կույր չլիներ…
Հաճախ եմ դասամիջոցներին կանգնում պատուհանի մոտ ու նայում նրան: Հետաքրքիր է, միշտ մտածում եմ` ի՞նչ կանեի, եթե ես լինեի նրա փոխարեն: Չգիտեմ..գուցե չդիմանայի…Բայց կարծում եմ, ավելի հեշտ է ի ծնե լինել կույր, քան ապրել կյանքի կեսն ու նոր կուրանալ: Իմանալ,որ արևն ամեն օր ծագում է, հիշել այն լավ օրերը, երբ տեսնում էիր դա, բայց մտածել, որ անվերջ որոնելով մեկ է չես գտնելու…
Բայց արևը այն բոլորի ընդամենը միայն մի փոքր մասն է,որը անվերջ որոնելով չես գտնի…..

Աստղիկ Առաքելյան 14 տ․

Այս գրառումը հրապարակված ՝ Խոր Վիրապ բաժնում։