Կաթը

Կաքավ տատի  պատմությունը

Մեր տանը ոչ ոք կաթ չէր խմում, այն արգելված ու մի տեսակ արհամարհված էր  տանը: Ամենաշատ Կաքավ տատս էր խորշում կաթից «հարամ» էր անվանում: Ես չնայած այդ ընտանիքում էի ապրում, բայց մի օր թաքուն փորձեցի ու կաթի համն ինձ շատ դուր եկավ: Երբ խնդրում էի մայրիկիցս, որ կաթ տար ինձ խմեի, նա վախվորած մերժում էր ամեն անգամ մի պատճառաբանություն հորինելով: ՈՒ այդպես էլ իմ մեջ հարց մնաց …ինչու՞…

Տարիներ հետո, երբ տատս ծանր հիվանդ էր ու մահվան շեմին, ես էլ արդեն դպրոցական, նա պատմեց ինձ  Արևմտյան Հայաստանի, հայերի կոտորածների, գաղթի, իրենց ընտանիքի մասին:

Կաքավ տատը պատմեց, թե ինչպես իր աչքի առաջ բռնի մտնելով իրենց տուն  թուրքերը սպանել են հորը, կոտորել բոլորին, գերի տարել եղբորը ու ինքն ու մայրը բռնել են գաղթի ճանապարհը: Երեք տարեկան եղբորը հագցրել են աղջկա շորեր, որ  չսպանեն: Ծանր ու հոգնատանջ գաղթի  ճանապարհին նրանց է մոտենում  հայ ծանոթներից մեկը և լավ լուրի համար ընծա պահանջում, մայրը լսելով  տղայի  գտնվելու լուրը առանց հապաղելու հանում է արծաթե գոտին ու նվիրում լուր տվողին: Մարգար եղբորս վեց տարի չէինք տեսել, անսահման ուրախացանք գրկախառնվեցինք: Եղբայրս քաղցած էր, նա խնդրեց, որ մայրս մոտի «սաջու» հացը տա քուրդ հովիվին և կաթ խնդրի փոխարենը, ասելով, որ վեց տարի է կաթ չի խմել, շատ է  կարոտել համին: Կաթը բերում են եղբայրս  խմում է ու քնում, ասելով, որ երբ շարունակեն ճանապարհը, իրեն արթնացնեն: Երբ գաղթականների խումբը սկսում է շարունակել ճանապարհը, եղբորը արթնացնում են, բայց……….նա քնել էր հավերժական քնով:

Արման Աբրահամյան 11տ.

Այս գրառումը հրապարակված ՝ Խոր Վիրապ բաժնում։